Aankondiging

Inklappen
Nog geen mededeling.

Een onvergetelijke verjaardag

Inklappen
X
Inklappen
Eerste Vorige Volgende Laatste
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Leeg alles
nieuwe posts

    Een onvergetelijke verjaardag

    Als eerste. dit is een verhaal van twee homo's, die verliefd worden op elkaar, kan je daar niet tegen, lees het dan niet.
    Als tweede, ik schrijf graag in de 'Ik' vorm, maar dit is niet mijn verhaal.
    Als derde, elke vergelijking met de verkelijkheid berust op toeval.
    Als laatste, dit verhaal bevat geen sex, voor de duidelijkheid.

    Ken je dat, op de basisschool had je een beste vriend, maar toen scheidde jullie wegen, je ziet elkaar nooit meer, ook al woon je een paar straten van elkaar vandaan. Hoe dat komt, ik weet het jiet. Ik had ook zo iemand, hij heete Mathijs. We werden 'de spiegeltweeling' genoemd. Qua uiterlijk en karakter waren we elkaars precieze tegenpolen, en toch waren we altijd bij elkaar. Onze ouders deden boodschappen voor elkaar en deelde de rekening. Ik zat op zwemmen en hij op voetbal. Als we een wedstrijd hadden gingen we altijd bij elkaar kijken.
    Mathijs, lang, zwart, krullend haren, groene ogen. Ik, blond haar, ik heb het door de jaren laten groeien, klein voor mijn leeftijd, blauwe ogen en een bril.
    En dan het punt dat we uit elkaar gingen, ik ging naar Arnhem op middelbaar, hij verhuiste naar Amerika. Ik kwam er pas achter toen hij al weg was, nooit heb ik begrepen waarom, zelf niet nadat hij het heeft uitgelegd. Maar goed, voor ik afdwaal, naar mijn verhaal.

    Zoals altijd zat ik s'middags in de bus naar huis. Met een verveelde blik keek ik uit het raam, ik had morgen een Engels proefwerk, en daar was ik hopeloos in, ik stond nu gemiddeld een vier, gelukkig was ICT en wiskunde hoog genoeg om dat op te halen. Ik keek naar het blad dat op mijn schoot lag. Het was een lijst van Engelse woorden die ik moest leren, maar ik kreeg het maar niet ik mijn kop.
    Ik keek achter met, daar zat een man met een hoodie op. Waarom hij me opvalt? Omdat hij altijd achter me zit, s'ochtends en s'middags. Als ik s'ochtends bij school uitstap, stapt hij ook uit, altijd dezelfde halte, en dezelfde trein (drie bussen en een trein om op mijn bestemming te komen, een nachtmerrie, vooral s'ochtends.) s'middags staat hij me op te wachten, en smorgens ook. Ik word soms wel eens zenuwachtig van hem, het lijkt wel of hij me achtervolgt, of stalkt. Maar hij doet nooit iets, heeft me nooit aangesproken, ik heb zelf nooit een deel van zijn gezicht gezien.
    De bus stopt bij mijn halte en ik stap uit, de man ook. Ik loop langs de oude basisschool en de snackbar. Via een parkeerplaats en een kleine steeg kom ik bij de poort van mijn achtertuin uit. Ik steek de poortsleutel in het slot en wil die omdraaien, plots sluit zich een hand om mijn arm, verschrikt kijk ik op, daar staat de man.
    'Wie... wie bent u, wat wilt u van me?'
    'Herken je me niet meer?: vraagt de man met een diepe stem waar ik helemaal van smelt.
    Zijn hand verdwijnt onder de rand van zijn hoodie en gooid die af. Zwarte krullen dalen neer op zijn schouder, twee diepe smarachten kijken me aan, een wenkbrouwpiercing glimt in de zon. Wel fijn tien minuten staar ik hem aan, mijn hand glijdt van de sleutel af, langzaam strek ik mijn arm uitm en raak hem aan.
    'Mathijs.': verluister.
    Hij knikt.
    'Wat... wat doe je hier?'
    'Ik... ik ben hier voor jouw.'
    'Voor mij?'
    'Ja, mijn ouders en ik zijn weer terug. Ik ben je meteen gaan opzoeken, ik was bang dat je verhuist zou zijn.'
    'Waarom ik? je hebt vast genoeg vrienden in Armerika.'
    Mathijs schudt verdrietig zijn hoofd.
    'Vrienden genoeg, maar niemand die me dat kon geven wat jij me altijd gaf... het gevoel dat iemand me begreep. Zij begrijpen mijn zorgen en problemen niet. Een goede slok bier is voor hen voldoende, maar jij... jij lost alles altijd anders op, je luisterde, dacht mee, kwam met heldere oplossingen. Dat vergat ik nooit. Soms, als ik je heel erg miste, dacht ik je te zien lopen, in drukke winkelstraten, op het schoolplein, dan kon ik je lach in de wind horen. Nachtenlang heb ik me de ogen uit mijn kop gehuild. Dat ik zo stom kon zijn om je nix te zeggen. Maar ik was bang, dat je me niet meer wilde zien, nooit meer.'
    Ik stapte naar voren en omhelste Mathijs. Hij schrok.
    'Wees eens stil, ik verwijt je helemaal niets, ik begrijp het ( leugenaar, dacht ik) Natuurlijk zijn wij nog vrienden, we zijn nog nooit anders geweest. Je blijft mijn beste vriend, niets komt daar tussen.'
    'Echt niet?'
    'Niets kan ons breken, spiegeltweeling, weet je nog.'
    Hij glimlacht.
    'Natuurlijk weet ik dat nog.
    ''Nou, kom binnen.'

    Even later zitten we op mijn slaapkamer.
    'Nou, vertel eens, hoe was Amerika?'
    'Geweldig, heel groot, heel uitgebereid en heel overdreven. Ik hou meer van compack, daarom ben ik zo dol op dit dorp. Hier is alles eenvouwig en makkelijk. Maar alles goed en wel, het gaat om jouw. Ik wil dat het weer zoals vroeger word, logeren, samen in de middag, samen gamen, helpen met huiswerk.'
    'Natuurlijk word het weer zoals toen. We moeten elkaar alleen opnieuw leren kennen, je bent vast veranderd.'
    'Heel erg, je wil niet weten hoe.'
    'Liever wel.'
    Ik merk dat Mathijs zenuwachtig is. Ik sla een arm om hem heen, er gaat een schok door zijn lijf. plots zie iets, tranen, Mathijs huilt. Ik voel ook iets, pijn, in de buurt van mijn hart. Ik sla mijn armen om hem heen en druk hem tegen me aan.
    'Shh.': verluister ik 'Stil maar, ik ben bij je.'
    Mathijs drukt zich steviger tegen me aan, ik krab door zijn krulken.
    'Ik heb je zo, zo vreselijk gemist.'
    'Rustig maar, ik ben er nu weer, wees maar niet bang.'
    Zo blijven we een tijdje zitten. Na een kwartier is hij bedaart. Hij kijkt me aan. Met mijn duimen veeg ik de laatste natte sporen weg. Hij glimlacht weer.
    'Dank je.'
    'Geen probleem, daar ben ik voor.'

    Plots hoor ik de achter deur. Ik loop mijn kamer uit en kijk over het balkon, het is mijn vader. Hij kijkt op.
    'Hey jonge, al terug, hoe is het?'
    'Goed, heel goed zelf.'
    'Zo,, jij hebt een goed humeur, nou, dan heb ik nog een verassing. We vieren je verjaardag dit jaar bij mijn ouders.'
    'Echt, wat leuk Zal iedereen komen.'
    'Iedereen, de hele familie, ook je moeder neef, met Kylian.'

    Kylian is de zoon van mijn moeders neef, een aardige knul, even oud als ik. We zijn dol op elkaar.
    Mijn vaders ouders hebben een boerderij met een enorm terrein erom heen, het is er altijd heerlijk.

    'Pap, ik heb ook nog een verassing.'
    Ik wenk Mathijs. Die komt naast me staan. Ineens kijkt mijn vader boos.
    'Je kent de regels, geen mensen in huis als wij er niet zijn.'
    'Oh, herkent u me dan niet meer?': vroeg Mathijs.
    'Niet dat ik weet.'
    'Het is Mathijs, pap.': zei ik 'Mijn vriend van de basisschool.'
    'Hmm, dezelfde Mathijs die jouw heeft laten stikken door zonder iets te zeggen weg te gaan.'
    'En daar heeft hij heel veel spijt van, echt pap.'
    'Nou goed dan. Maar dit is dan ook de enige keer dat dit voorkomt.'
    'Beloofd.'

    'Ik was helemaal vergeten dat je jarig was.': zei Mathijs even later, toen we weer op mijn kamer zaten.
    'Ah joh, dat geeft toch niets.'
    'Voor mij wel, als je vriend hoor ik dat te weten.'
    'Waarom kom je niet naar mijn verjaardagsfeest, bij de familie?'
    'Is dat niet een dag die je met je famillie hoort door te brengen.'
    'Kom op nou, dat doe ik al vijf jaar. Na jouw heb ik niet echt goede vrienden gehad, alleen vage kennissen.'
    'Goed dan, hoe laat zal ik komen?'
    'Nou, wij vertrekken smorgens al, rond een uur of 7, en dan blijven we tot 9 uur s'avonds.'
    'Ik kom wel met mijn eige auto, ik rij wel achter jullie aan.'
    'Ik zal het vanavond bespreken, maar ik denk wel dat je mag komen.'
    'Ik hoop het. Ik kan me je famillie nog wel herinneren. Drie nichtjes en een neefje, toch?'
    'Niet meer. Nu vier nichtjes en drie neefjes.'
    'Oh ja? Vertel eens.'
    Ik liep naar een boekenkast en pakte een fotoboek. Ik sloeg die open ergens in de middenpagina en liet een foto van drie maanden eerder zien.
    'Deze ken je al.': zei ik terwijl ik Madelon, (Oudste na mij) Hannah (zusje van Madelon) en Chris (broertje van Hannah en Madelon) aanwees.
    'Zelfs als je nieuwe neefjes en nichtjes heb, dan zie ik nog een onbekend gezicht.'
    Hij wees op een man van 35 met stijl zwarte haren.
    'Mijn nieuwe oom, Ronald. Die is getrouwd met Anke (Jongste zus van mijn vader). Samen hebben ze Tina en Theodor.'
    'En je laatste neefje?'
    'Mick, geadopteerd door Max (Broer van mijn vader).'

    Voor degene die het niet meer volgen:
    Mijn vader is de oudste van drie, getrouwd met mijn moeder en hebben mij.
    Max (broer van mijn vader) en Tanja, Mick, Madelon, Hannah en Chris.
    Anke (zusje van mijn vader) en Ronald, Tina en Theodor.

    'Nou, dat is behoorlijk uitgebreid.'
    'Je leert mee leven. Ik weet niet beter.'
    'Ik wil ze graag leren kennen. Allemaal.'
    'Rustig aan tijgertje.'
    'Hmm, dat weet je dus nog.'
    'Jazeker. Daar wou je als eerste heen als we naar de dierentuin gingen. We waren je altijd kwijt, maar ik wist waar ik je kon vinden.'
    'Jij was niet veel beter, maar jij had meer geduld. He, mister lionking.'
    Ik grinnikte.
    'Ja, ik moest je vaak behoorlijk afremmen. Maar jij beschermde me altijd tegen pestkoppen. Kan je je dat nog herinneren?'
    'Jazeker. Michel, Ayco, Rick en Jason.'
    'Boekentas in brand gestoken, kikkerdril in mijn jaszakken, kiezelstenen vanaf het dak. en ga zo maar door. Ik ben nog duizeling.'
    'Kan ik me voorstellen, maar ik heb het ze laten zien.'
    'Ja, jij gebruikte hondendrollen innplaats van kikkerdril. Soms was het wel extreem.'
    Mathijs grinnikte ondeugend.
    'Ik moest jouw toch helpen. Jij beet nooit terug, dus deet ik dat voor je.'
    'Lief van je.'
    We praate nog een tijdje totdat mijn vader riep dat we gingen eten. Ik nam afscheit van Mathijs bij de deur en keek glimlachend hoe hij door de straat liep.

    Een kwartier laterzaten we met zijn drienen an het avondeten.
    'Verheug je je op je verjaardag?': vroeg mijn moeder.
    'Ja, zeker. Het word geweldig.'
    'Vind je het niet saai? Zo elk jaar met je familie opgescheept te zitten?'
    'Mwa, het gaat wel. Ik vind het altijd leuk om iedereen te zstopt
    Ik sstopt even en dacht na, nu kwam het erop aan.
    'Zouden jullie het erg vinden dat een vriend van me ook langskomt?'
    'Vind je dat nou nodig?': vroeg mijn moeder 'Het is toch een dag om bij ja familie te zijn.'
    'Laat hem maar.': zei mijn vader 'Hij heeft al lang geen vrienden meer gehad. Misschien moet je hem dit laten doen.'
    'Ik denk erover na. Bel hem maar en zeg dat het mag. Ik kijk wel hoe het afloopt.'
    'Bedankt.'

    Na het eten belde ik meteen. Mathijs was natuurlijk dolblij en wilde graag komen. Hij beloofde zich te gedragen en dat hij zou gaan alsahem dat werd gevraagWe We spraken, net als eerder, af dat hij achter ons zou aanrijden als we s'morgens zouden vertrekken.

    De rest van de week probeerde ik me te concentreren op mijn schoolwerk. Het proefwerk Engels ging goed, een 7,3. Voor mij voldoende.
    Natuurlijk merkte mijn vrienden dat er iets was. Maar ik wilde het nog niet vertellen, omdat ik vermoede dat ze zich afgewezen zouden voelen. Ze begrepen het wel, dat ik dingen voor mezelf wilde houden.

    Die zaterdagochtend was het behoorlijk druk. Mijn moeder liep nogal te rennen en van alles op het laatste moment te regelen.
    Om kwart over zeven zaten we eindelijk in de auto.
    Ik zag de auto van Mathijs aan het einde van de straat staan.
    'Kom die vriend van je nog?': vroeg mijn vader.
    'Hij rijd achter ons aan.'
    'Ga nu maar.': zei mijn moeder.

    Een uur later reden we het terrein van de boerderij op. Er was een speciale plek waar de familie de auto's konden parkeren.
    Wij waren de eerste. Mathijs parkeerde even later keuring naast ons.
    Hij gaf mijn ouders keurig en hand en feliciteerde ze. Ze waren verbaasd om hem te zien, maar ze klagte niet.
    Naast de grootste schuur op het terrein was een grasveld waar mijn grootouders in ze zomer en lente vaak zaten. Er stond en picknickbank, waar ik ook nog an had megeholpen, en ook de tuinstoelen en de tuintafel waren uit de kleinste schuur gehaald.

    Mijn oma vond het altijd leuk om ons te zien. We waren en hele hechte famillie en hielpen elkaar waar we konden.
    'Oh, hallo.': zei mijn opa toen hij Mathijs zag.
    'Dit is Mathijs.: stelde ik hem voor 'Hij is een vriend van mij van de basisschool. Ik kwam hem laatst tegen en hij vond het leuk om bij mijn verjaardag te zijn.'
    'Oh, oke. Nou, dat is geen probleem, toch? Maar, dan zal hij wel moeten helpen met werken.'
    'Werken?': vroeg Mathijs
    'Ja.': zei ik glimlachiml 'Hier is genoeg te doen. Wat is het vandaag?'
    'Nou, zoals je wel heb gezien, moet er worden gehooid. En als ik het goed heb, dan ben jij vandaag aan de beurt om de tractor te besturen.'

    Het terrein van mijn grootouders was reusachtig. Drie weilanden voor onderandete koeien en de paarden van de manege, een stuk of wat fruitbomen en -struiken, een moestuin, stallen voor de koeien. Ze hadden ook een schaapshond, een kat, schapen, kippen en een haan.
    Elk van onze famillieleden had zich gespecialiseerd in een van de taken op de boerderij. Mijn vader, bijvoorbeeld, kon goed helpen met klussen op het dak, zoals dakpannen leggen, of wanneer de antenne er weer vanaf was gewaaid. Mijn oma had controle over de hond, Joly. Waneer de schapen geschoren moesten wordenhield zij ze, met hulp van de hond, bij elkaar. Ik daarintegen was goed in snoeiwerk. Met de heggenschaar de fruitbomen bijknippen, bijvoorbeeld. Dat was daarom ook een beetje mijn project.

    'Nog iets?': vroeg ik.
    'Jazeker. De schuur moet worden geschilderd, de fruitbomen geplukt, het gras gemaait en de bramenstruiken aan de rand van het weilland moeten worden weggehaald.'
    'Een aardige lijst.': zei Mathijs, die Joly achter haar oor krabte.
    'Jazeker.': zei mijn opa 'Zeg eens jonge, waar ben jij goed in?'
    'Wiskunde.': zei Mathijs zonder erbij na te denken.
    'Ah, juist. Dan mag je helpen met schilderen. Kan je mooi de verhouwding tussen de verf en het water berekenen.'
    'Is goed.'

    Een kwartier later was ook de rest gearifeerd. Tijdens het koffie drinken werd een indeling gemaakt.
    Mijn vader, Ronald, Mick, mijn opa, Hannah en ik gingen het land in. Mathijs, Anke en Tine gingen schilderen, Madelon, Theodor en Chris gingen naar de fruitbomen. De rest gingen aan de slag met het gras. Als ik klaar zou zijn met het land, zou ik met Mathijs, Tanja en mijn vader de braamstruiken snoeien.

    Madelon was nogal geintereseerd in Mathijs. Ze praate veel met hem, maar ik vroeg me af of ze hem niet verveelde. Hij keek nogal ongemakkelijke Na nog even gepraat te hebben gingen we aan de slag.

    Het hooien van het land was nogal en klus. Eerst moest het hooi worden gekapt, daarna in banen worden geschept en als laatste moesten ze door de persmachine tot balen worden geperst. De laatste taak bestond uit het naar boven takelen van de balen. Dat was meestal een taak die we met zeven deden, maar met Mathijs erbij, die nogal getraind had, konden we het met vijf. Maar ik moest nu mijn hoofd bij het hooien houden. Ik starte de trekker en begon te rijden.

    Het lijkt misschien niet heel leuk, werken op je verjaardag, maar ik vind het heerlijk. Vooral zoals nu. Zon, kort spul aan en een licht windje over je gezicht. Vooral het gebrom van de motor bracht me tot rust. Het was zo'n moment dat je even nergens an hoefde te denken, geen school, gen werk, geen problemen. Mar wat het best was, dat Mathijs terug was, voor mij, zo had ik hret gevoel. En ik had het idee dat hij het niet vervelend vond om te werken
    Laatst gewijzigd door Blanche; 13-07-14, 15:14.
    Something dark lures in my eyes, and you don't wanna find out.

    #2
    Mooi verhaal, al zitten er nog wat spelfouten in. En het heefteen vrij abrupt einde, al heb ik het gevoel dat het meer is, maar dat kan ik niet lezen.
    3DS Friendcode: 2165-4965-8927
    Als je me add, stuur me dan hier een PM!
    Alpha Sapphire is life
    Ik als Pokemon:
    Spoiler: Toon

    Opmerking


      #3
      Hoe gaat het nu met Mathijs?

      Opmerking


        #4
        Gaat dit nou over twee homo's die verliefd worden op elkaar? Je schrijft in de 'ik'-vorm, dus is dit jouw verhaal? Ik zie wel veel vergelijkingen met de werkelijkheid. Is dit bewust zo of berust het op toeval? Waar blijft de seks in dit verhaal?
        Oorspronkelijk gepost door Igneel
        Verwarming zaaien is niet egt gunstig voor de taarten dus ik stem voor nu op blanche
        Oorspronkelijk gepost door Blanche
        Mijn favoriete gym was toch wel die van Volkner. En als ik het mag zeggen, wat een lekkere bink was dat.

        Opmerking


          #5
          Gelukkige verjaardag, Shaman!

          Opmerking

          Bezig...
          X